Σύγχρονη Ψυχοθεραπεία και Συμβουλευτική

Ο κ. Τσιάκος Δημήτριος Επιστημονικός Υπεύθυνος του Κέντρου Σύγχρονης Ψυχοθεραπείας και Ψυχανάλυσης στην μελέτη του, που δημοσιεύτηκε στο Journal of Regional Socio-Economic Issues, Vol. 9, Special Issue 1, June 2019, εξηγεί τους νέους ρόλους και τις δυναμικές που προκύπτουν στην θεραπευτική αμοιβαιότητα εξαιτίας της αέναης μεταβολής του κόσμου, του χώρου δηλαδή όπου συνάπτεται η σχέση μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου.
Ο Watchel (2008) θεωρεί αδιαχώριστες συνθήκες τις κοινωνικό-πολιτικό-πολιτισμικές αλλαγές που επηρεάζουν την προσωπική ιστορία ενός ατόμου (as cited in Tsiakos, 2019).

Οι βασικοί άξονες που πρεσβεύει η Σύγχρονη Συμβουλευτική και την διαφοροποιούν είναι:
1. Η έννοια του ‘’εαυτού’’
2. Η θεωρία της Συμβουλευτικής
3. Η επιρροή που έχει ο Θεραπευτής / Σύμβουλος στην θεραπευτική διαδικασία
4. Η εξέλιξη της Συμβουλευτικής Σχέσης και κατ’ επέκταση η Μεθοδολογία (Tsiakos, 2019)

Η Σύγχρονη Συμβουλευτική στοχεύει στην δημιουργία ενός ασφαλούς ‘’περιβάλλοντος’’ όπου ο θεραπευόμενος θα βρεθεί σε θέση να εξερευνήσει με ασφάλεια , να εξελιχθεί και αποκτήσει μια ειλικρινή, αυθεντική προσωπική εμπειρία σε σχέση με την αιτιολογική προσέγγιση της κλασικής μορφής της Συμβουλευτικής, η οποία περιορίζεται στην ικανότητα του ατόμου να σκέφτεται καθαρά, με στόχο να προοδεύει (Tsiakos, 2019).

Αναφορικά με την ιδέα του ‘’εαυτού’’ οι Σύγχρονοι Αναλυτές εισάγουν και αποδέχονται την πολλαπλότητα του εαυτού (Mitchell & Aron, 1991, as cited in Tsiakos, 2019). O Herzog (2010) επισημαίνει πως ο καθένας μας έχει πολλούς τρόπους ύπαρξης, οι οποίοι σχετίζονται από το πως συναναστρέφεται και αλληλεπιδρά με τους άλλους, σαν μια γενική παραδοχή.

Ο νέος ρόλος του Θεραπευτή ως ενεργού Συμβούλου κατά την θεραπευτική διαδικασία / Συμβουλευτική πράξη, αλλάζει και τη μεθοδολογική προσέγγιση. Ενώ στο παρελθόν η αποστασιοποίηση από τον Σύμβουλο και η παραδοσιακή σιωπή θεωρούνταν τεχνικά σωστή, ο Hoffman (1991) την περιγράφει ως μια στερεότυπη στάση ψυχαναλυτικής ανάπαυσης. Λίγο αργότερα ο Renik (1993) επισημαίνει την ιδέα του Θεραπευτή/Συμβούλου να βάζει στην άκρη την υποκειμενικότητα του, ως εξαπάτηση (as cited in Tsiakos , 2019). Ακόμα και αν ο ασθενής έχει προσέλθει στο γραφείο του θεραπευτή χωρίς ‘’χρωματιστά γυαλιά’’ (Σωκράτης 469 π.χ-399 π.χ) η περιοχή που στεγάζεται το γραφείο του Θεραπευτή, η διακόσμηση του γραφείου του ακόμα και η εμφάνιση του ίδιου του θεραπευτή δεν μπορούν να θεωρηθούν λευκός καμβάς και η ‘’αυτό-αποκάλυψη’’ θεωρείται αναπόφευκτη (Renik, 1993, as cited in Tsiakos, 2019).
Η συναισθηματική διαφάνεια του Θεραπευτή αποτελεί μόνη οδό και είναι προτιμότερο να επιτραπεί εφόσον αναγνωριστεί.

Ενώ πρωτύτερα η αξία του Συμβούλου σχετιζόταν με τη γνώση και το θάρρος του Θεραπευτή να γνωρίζει, τώρα η Σύγχρονη Ψυχοθεραπεία υπογραμμίζει την αξία της άγνοιας και του θάρρους Συμβούλου να την υπομείνει (Tsiakos, 2019).
Η λέξη κλειδί για τον μελετητή αναλύοντας τις βασικές διαφοροποιήσεις της Σύγχρονης Ψυχοθεραπείας είναι η αλληλεπίδραση της σχέσης μεταξύ των μελών, θεραπευτή και θεραπευόμενου. Τονίζεται πως ο ρόλος του ενός προϋποθέτει την ύπαρξη του άλλου. Αναφέρεται η λέξη ‘’co-creation’’ , εξηγώντας πως ο ένας ρόλος δημιουργείται από τον άλλο και αλληλεπιδρά μόνο σε συνάρτηση (Tsiakos, 2019) . Δίνεται έμφαση κατά την θεραπευτική πράξη στο ‘’εδώ και τώρα’’ τονίζοντας τη σχέση μεταξύ των δύο μελών (Mitchell, 1998).
Αυτό που φυσικά απαιτείται σαν αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της αλληλεπίδρασης, είναι η ισορροπία, ώστε να μην διεισδύσουν τα συναισθήματα του Συμβούλου στον ασθενή και οδηγηθεί σε απώλεια εξερεύνησης. Ισορροπία η οποία πρέπει να επιτευχθεί και από την ανάγκη ανύψωσης του Θεραπευτή από τον θεραπευόμενο, η οποία ναι μεν αποτελεί θεμελιώδες κομμάτι της εμπιστοσύνης μεταξύ των μελών, αλλά ο αναλυτής οφείλει να την διαχωρίσει αφήνοντας χώρο στον θεραπευόμενο για εξερεύνηση (Chused, 2012 as cited in Tsiakos, 2019). O Hoffman (1983) χαρακτηριστικά αναφέρει πως ο Θεραπευόμενος δεν λαμβάνει άκριτα τα λόγια του Συμβούλου και καταρρίπτει την ‘’αφελή πλάνη του ασθενούς’’.

Συμπερασματικά οφείλουμε να αντιληφθούμε πως η Σύγχρονη Συμβουλευτική έχει μετεξελιχθεί ακολουθώντας τον σύγχρονο τρόπο ζωής με σημαντικότερες πτυχές εξέλιξης την συν-δημιουργία, την αμοιβαία ανταπόκριση και την δϊυποκειμενικότητα και πως ο ακρογωνιαίος λίθος της νέας εποχής στην παροχή συμβουλών βασίζεται στην έννοια της σχέσης (Tsiakos,2019).

References

Herzog, J.M. (2010). Reading and Writing in the Library of the Mind. Canadian J. Psychoanal., 18(1):86-94.
Hoffman, I.Z. (1983). The Patient as Interpreter of the Analyst’s Experience. Contemp. Psychoanal., 19:389-422
Mitchell, S. A. (1991). Contemporary perspectives on self: Toward an integration. Psychoanalytic Dialogues, 1(2), 121-147.
Tsiakos, D., (2019). New challenges in Counselling Process. Journal of Regional Socio-Economic Issues, Vol. 9, Special Issue 1, June 2019, pp 135-143.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *